Bosco Gurin

Największą atrakcją jest spokój: prawie nikogo tu nie ma, przez las jeździ się niemal samotnie, a kolejki się nie zdarzają. Czerwone trasy są chwalone, stoki są nasłonecznione, a śniegu zwykle nie brakuje. Wspomina się też o pizzy opalanej drewnem w restauracji górskiej oraz o wiosce - rzadkiej niemieckojęzycznej osadzie w górnej części doliny Ticino.

Sposób zarządzania ośrodkiem doprowadza narciarzy do furii. W recenzjach opisuje się sprzedaż skipassów w pełnej cenie, gdy działa jeden z siedmiu wyciągów, a także wstrzymywanie jazdy już o dziesiątej rano z powodu zagrożenia lawinowego, słabej widoczności, wiatru lub zbyt dużej ilości śniegu. Strona internetowa i kamery są zawodne. Tras jest niewiele, a ich przygotowanie pozostawia wiele do życzenia; podobno kolejka krzesełkowa działa pod kątem, a pod nią są muldy i skały. Droga dojazdowa jest stroma i trudna podczas opadów śniegu. Wiatr szybko wywiewa świeży śnieg, après-ski ogranicza się do barów hotelowych, a wioska pozostaje w cieniu przez grudzień i styczeń.