Craigieburn Valley

Najwięcej pochwał zbiera charakter tego miejsca: to stacja klubowa prowadzona przez wolontariuszy, bez komercyjnego blichtru, a jazdę podsumowuje się tu słowami: stromo, głęboko i tanio. Teren należy do najbardziej wymagających patrolowanych terenów w Nowej Zelandii - wąskie żleby sąsiadują z rozległymi kotłami pełnymi puchu, a do najlepszych linii dociera się, podchodząc granią. Na korzyść ośrodka przemawiają cena, wspólne życie w schronisku i 90-minutowy dojazd z Christchurch.

Krytyka, a właściwie uczciwe ostrzeżenie, dotyczy surowych warunków. Pod górę można dostać się wyłącznie wyciągiem linowym typu nutcracker, a wyciągi te są bardziej strome i szybsze niż w sąsiednich stacjach klubowych - początek górnego wyciągu zniechęca początkujących. Żadna trasa nie jest przygotowywana, więc bez świeżego śniegu stok staje się twardy, a zagrożenie lawinowe jest częścią codzienności. Warunki noclegowe są spartańskie: sale z łóżkami piętrowymi, wspólne prysznice, generator działający przez kilka godzin, a goście wykonują obowiązki w schronisku. Na drodze potrzebne są łańcuchy na koła.