Kirkwood

Śnieg i ukształtowanie terenu zbierają pochwały: opady są bardziej suche i lżejsze niż w sąsiednich ośrodkach nad Tahoe, a puch utrzymuje się długo, bo narciarzy jest niewielu. Poważny teren zaczyna się niemal przy każdym wyciągu - są tu żleby, strome wjazdy i urwiste ściany. W tygodniu stok jest pusty, w weekendy pięć wyciągów przy stacji dolnej sprawnie rozładowuje ruch, a nawet na słynnym Chair 10 rzadko tworzą się kolejki. Skipassy kosztują mniej niż w dużych pobliskich ośrodkach docelowych.

Winę ponoszą wyciągi i wiatr. Większość kolei krzesełkowych to wolne, stałe wyciągi trzyosobowe, tylko dwa są szybkie, a długa, odsłonięta jazda podczas wichury jest wyczerpująca. Górne wyciągi obsługujące najlepszy teren są przy złej pogodzie często całkowicie zamykane. Początkujący i średnio zaawansowani mają niewielki wybór: zielone trasy znajdują się przy dwóch krótkich, niepołączonych wyciągach. Orientacja w tylnej części ośrodka jest trudna, oznakowanie wyblakło, infrastruktura na stoku jest skromna, jedzenie drogie, a noclegów przy stokach jest niewiele.