Mount Washington

Recenzenci doceniają rzadkie w Kolumbii Brytyjskiej połączenie rodzinnej atmosfery z cenami znacznie niższymi niż w najbardziej znanych ośrodkach prowincji. Strefa nauki jest stawiana za wzór, a zadaszone taśmy narciarskie dowożą narciarzy do szybkiej sześcioosobowej kolei krzesełkowej. Opadów śniegu jest dużo, a w porównaniu z Whistler ośrodek jest niemal pusty. Narciarze jeżdżący między drzewami wskazują na ogromny teren w umiarkowanym lesie deszczowym, a latem można korzystać ze zjazdów tyrolką i kolarstwa górskiego z wyjazdem wyciągiem.

Dojazd to powtarzający się zarzut: prom na wyspę jest drogi i zajmuje sporą część dnia. W środku tygodnia ośrodek bywa opisywany jako wymarły, a obiekty są zamknięte. Parking jest problemem - to wąski, pełen kolein i oblodzony pas o długości pół kilometra, z którego do wyciągów czeka długi spacer. Baza noclegowa jest określana jako spartańska i zatrzymana w latach 70., nigdy nie zbudowano tu prawdziwej wioski, a słoneczna ekspozycja sprawia, że jakość śniegu często pozostawia wiele do życzenia.