Zugspitze

Najwięcej pochwał zbierają śnieg i wysokość: to najwyżej położony teren narciarski w Niemczech, a lodowiec utrzymuje pokrywę śnieżną, gdy w niżej położonych ośrodkach już stopniała. Sezon trwa tu dłużej niż w sąsiednich ośrodkach. Panorama ze szczytu sama w sobie jest atrakcją - przy dobrej pogodzie widać włoskie i szwajcarskie szczyty. Jazda jest komfortowa: szerokie niebieskie i łatwe czerwone trasy. W dni powszednie panuje spokój, wyciągi działają sprawnie, a na miejsce można dotrzeć pociągiem.

Najczęstsze zarzuty dotyczą wiatru i tłumów. Nad płaskowyżem wieje lodowaty wiatr, a na szczycie często panują takie warunki, że dzień bez odpowiedniego wyposażenia staje się udręką. W weekendy i ferie zimowe przyjeżdżają tłumy z Monachium: goście opisują wyprzedane skipassy, zatłoczone wagony kolei zębatej i oczekiwanie trwające od dwóch do trzech godzin. Doświadczeni narciarze uznają teren za mało wymagający - brakuje prawdziwie stromych odcinków, różnica wzniesień jest niewielka, a jazda poza trasami odbywa się głównie po łagodnych stokach. Powracającym tematem jest cofający się lodowiec.